Mohamed Boumedine in hongerstaking voor zijn vrijheid
- Klik hier voor pag. 2 over de hongerstaking van Mohamed (Dit is pagina 1.)
- Audiofragment 7 maart 2008: Iemand van de steungroep vertelt
laatste nieuws d.d. 3 mei 2008: Mohamed Boumedine na vijf dagen alweer vast
- 14 april 2008: MOHAMED NU PAS ECHT VRIJ
Oppakken gaat gemakkelijk, opsluiten ook, maar loslaten? Dat gebeurt met de grootste tegenzin!
Nadat de rechter om half vijf vrijdagmiddag 11 aprl jl. had besloten dat Mohameds bewaring zou moeten worden opgeheven, heeft het nog DRIE volle dagen geduurd voordat detentiecentrum Alphen aan den Rijn zijn prooi wilde loslaten. Drie dagen vol onzekerheid en stress. De bewakers bleven beweren dat ze van niets wisten, dat er geen fax was binnengekomen. Want dat zouden ze dan wel gehoord hebben....
Vanmorgen nog heeft de advocaat de hele ochtend gebeld, hemel en aarde moeten bewegen om de juiste mensen ertoe te bewegen de poort voor Mohamed open te doen.
Uiteindelijk hebben ze hem laten gaan, met twintig euro oprotpremie en een deportatiebevel om binnen drie dagen het land te verlaten.
11 april 2008: Mohamed Boumedines bewaring is opgeheven! Dat is ingegaan op 11 april 2008, om half 5 's middags, zo vertelde zijn advocaat. Het is maar de vraag of hij op deze dag nog vrij komt, maar in elk geval een dezer dagen.
De rechter is gezwicht voor de verklaring, die de vertrouwensarts heeft bijgevoegd.
Die vertrouwensarts werd overigens alleen in Schiphol-Oost toegelaten; Alphen aan den Rijn weigerde hem binnen te laten.
Sinds woensdag 13 februari is Mohamed Boumedine in hongerstaking.
Op dit moment, sinds vrijdag 29 februari, bevindt Mohamed zich in het nieuwe detentiecentrum in Alphen aan den Rijn. Mohamed Boumedine eist zijn onmiddellijke vrijlating en stopzetting van de pogingen om hem uit te zetten. Hij is één van de vele mensen die afwisselend vogelvrij rondloopt en vastzit in de opsluit-uitsluit-carroussel.
Geen laissez-passer
Mohamed Boumedine is niet uitzetbaar. Hij heeft alles bij elkaar inmiddels al 32 maanden vastgezeten, het grootste gedeelte daarvan ‘dankzij’ de vreemdelingenwet. Op dit moment zit hij alweer bijna vijf maanden vast en is wegens verzet bij arrestatie ongewenst verklaard.
Tijdens zijn vorige detentieperiode van veertien maanden is hij verschillende malen gepresenteerd bij diverse ambassades, maar geen enkele daarvan wilde een laissez-passer afgeven.
De dood van zijn vriend Rachid Abdelsalam
Mohamed was bevriend met Rachid Abdelsalam, de man die in de nacht van 2 op 3 februari overleed in de bajesboot in Rotterdam. Medische missers en volslagen onveilige detentieomstandigheden liggen hieraan ten grondslag.
Sinds Mohamed Boumedine het overlijden van zijn vriend wereldkundig maakte, begon de ellende voor hem pas goed...
De nacht van 2 op 3 februari 2008: Dood in bajesboot.
Nadat de medische dienst in de middag van 2 februari zijn hartaanval heeft behandeld met een hoestdrank en een zalfje tegen spierpijn, wordt Rachid Abdelsalam voor de nacht ingesloten. Rachid wordt zieker en zieker, maar ondanks veelvuldig gebruik van de intercom en lawaai maken door zijn drie celgenoten komt de bewaking niet in actie.
Pas wanneer Rachid dood is arriveert er een arts. De celgenoten worden schielijk overgeplaatst naar de inkomstenafdeling zodat er in alle rust sectie kan worden verricht.
Nog geen twee weken na de dood van Rachid doet de inspectie voor de gezondheidzorg zijn sterven af met: “natuurlijke dood” en “geen structureel probleem”.
3 februari 2008: Woede
De morgen na het overlijden van Rachid krijgt zijn vriend, Mohamed Boumedine, bezoek van de directeur van de gevangenis, bijgestaan door een christelijke geestelijke verzorger. Zij stellen hem vragen: Klopt het dat Mohamed met Rachid bevriend was? En zo ja, hoe lang al? Dan deelt de directeur hem mee, dat zijn vriend is overleden.
Mohamed is woedend, en vindt dat dit niet onbekend mag blijven.
Hij brengt het verhaal naar buiten.
10 februari 2008: Mishandeld
Actievoerders houden een week later een solidariteits-lawaaidemonstratie bij de boot. Terwijl zij twee uur lang lawaai maken, laten ook de gevangenen van zich horen door op de ramen te bonken en tegen de deuren te trappen.
Als de demonstratie ten einde is, komt het interne bijstandsteam in de cel van Mohamed Boumedine. Tien mannen met maskers, schilden en knuppels storten zich op hem. Ze nemen hem in een wurggreep, draaien zijn arm op zijn rug en gaan met een aantal man bovenop hem zitten, terwijl ze hem schoppen waar ze kunnen. Ze slepen hem naar een observatiecel (isolatiecel met camerabewaking) waar hij zes dagen zal moet blijven. Hij wordt als enige van de lawaaimakers gestraft; de andere negen isolatiecellen blijven leeg…
13 februari 2008: Hongerstaking
De eerste twee en een halve dag krijgt Mohamed niets te eten of te drinken. Hij klaagt hierover in een telefoongesprek. Daarna wordt aan justitie gevraagd dit uit te zoeken.
De bajesboot autoriteiten beweren dan dat "meneer gewoon drie maal per dag eten krijgt" en dat "de plateau’s leeg terug komen" en dat "meneer dus wel degelijk eet" en tot slot dat "er heel goed voor die meneer gezorgd wordt".
Pas daarna wordt er daadwerkelijk begonnen met het verstrekken van eten en drinken.
Mohamed besluit dan in hongerstaking te gaan.
Verkeerde medicijnen
Tijdens dagelijkse telefoongesprekken geeft hij aan dat hij zich steeds zieker voelt. Hij krijgt verkeerde medicijnen, die hij weigert in te nemen. Later biedt de medische dienst excuses aan voor deze fout, maar inmiddels is het vertrouwen van Mohamed in de medische dienst gedaald tot nul.
16 februari 2008: Ziekenhuizen
De nacht voordat hij uit de isolatieafdeling zou worden ontslagen vindt de bewaking hem bewusteloos op de grond. Het is dan zaterdag 16 februari. Hij wordt gereanimeerd en naar het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam gebracht. Daar krijgt hij diverse infusen toegediend.
De daaropvolgende morgen wordt hij overgeplaatst naar het gevangenisziekenhuis in Scheveningen en behandeld met kalmerende middelen.
NB: in het gevangenisziekenhuis in Scheveningen is, naar telefonisch blijkt, in weekeinden géén arts aanwezig!
20 februari 2008: Overgeplaatst
Na vier dagen vindt men hem voldoende opgeknapt om terug te keren naar de bajesboot. Daar aangekomen wordt hem door het afdelingshoofd verteld zijn spullen te pakken: hij zal worden overgeplaatst naar detentiecentrum Alphen aan den Rijn. Wel opschieten graag, het vervoersbusje staat al te wachten.
Spullen weg
Zonder zijn bezittingen te kunnen controleren tekent hij voor ontvangst. Later zal blijken dat zijn agenda met adressen verdwenen is, alsmede brieven en zijn toilettas. De helft van zijn kleding is achtergebleven op de boot en zijn radio is kapot.
Cellencomplex Schiphol-Oost
Het is 20 februari. De Dienst Vervoer en Ondersteuning brengt hem niet naar Alphen, maar rijdt door naar het cellencomplex Schiphol-Oost.
Om onduidelijke reden wordt hij voor de eerste nacht door twintig marechaussees naar de observatiecel gebracht, waarna hij de volgende dag pas naar de afdeling mag.
Sindsdien zit hij in afdeling H. Een vreemde keuze, aangezien deze
afdeling bedoeld is voor mensen die op heel korte termijn Nederland ‘kunnen’ verlaten.
Hongerstaking gaat door
Aanvankelijk namen op afdeling H tien mannen deel aan de hongerstaking; acht daarvan zijn inmiddels gedeporteerd, één man is te ziek om door te gaan.
Hierdoor is Mohamed Boumedine als enige overgebleven...
Mohamed is inmiddels vijftien kilo afgevallen. Men probeert zijn hongerstaking te breken: dagelijks wordt er gedreigd hem naar de observatiecel te brengen. Door iets te drinken heeft Boumedine dit tot nu toe weten te voorkomen.
29 februari 2008: terugkeerfunctionaris / naar Alphen aan den Rijn
In de morgen van 29 februari krijgt Mohamed bezoek van een ‘terugkeerfunctionaris’. Deze beweert de benodigde papieren te hebben om hem uit te zetten naar Marokko. Dit is echter niet het geval en moet worden gezien als een volgende intimidatiepoging.
Mohamed heeft de terugkeerfunctionaris hierna niet meer gezien en wordt dan, bij gebrek aan zicht op uitzetting, alsnog overgeplaatst naar Alphen aan den Rijn. Dit is het grootste detentiecentrum van Nederland. Er kunnen 1300 mensen zonder papieren in worden opgesloten.
Mohamed voelt zich slecht, maar is vastbesloten door te gaan met de hongerstaking.
4 maart 2008: Morgen gaat zijn hongerstaking de vierde week in.
Mohamed Boumedine zit nu 5 dagen op de inkomstenafdeling in Alphen aan den Rijn.
Hij heeft problemen met de medische dienst. Hij krijgt zijn medicijnen niet in de verpakking, maar ‘los’, uit iemands hand. Bovendien krijgt hij ze regelmatig te laat.
Afgelopen zondagavond stonden er ineens vijf man bewaking in zijn cel om te vragen waarom hij “zijn medicijnen niet innam”. Hij heeft een klacht ingediend, waar nog niets mee gedaan is.
De bewakers zeggen dat het hen niet interesseert dat hij niet eet, ze vragen hem om het eten dat hij krijgt, en niet opeet, zelf in zijn cel weg te gooien.
Op deze manier is het niet zichtbaar dat iemand in hongerstaking is (de ‘plateau’s’ komen immers leeg terug). Bedoeling lijkt te zijn de hongerstaking volkomen te negeren.
Vandaag kreeg Mohamed ‘bezoek’ van een terugkeerfunctionaris. Hij heeft daar niet mee willen spreken. Het is niet duidelijk of spreken met zo iemand verplicht is, en of er een, en zo ja wát voor, consequentie aan verbonden is als je dit weigert.
Het heeft er in alle schijn van dat alles op alles wordt gezet om zo snel mogelijk van Mohamed, die zijn rechten opeist, af te komen.
5 maart 2008: "Niet eten? Observatiecel!"
Het afdelingshoofd is langs geweest en heeft gezegd dat als hij niet eet, hij "naar obs gaat".
OBS betekent observatiecel. Dat is een isoleercel met cameratoezicht.
Mohamed heeft vandaag van verschillende mensen post ontvangen, en heeft gevraagd iedereen te bedanken. Bij deze! Bedankt, namens Mohamed!
6 maart 2008: Justitie ontkent hongerstaking
Blijkens een artikel in het AD van vandaag ontkent justitie dat Mohamed in hongerstaking is. "Wij weten van niets". Een bekend beeld, deze ontkenning, het verbaast de steungroep niets. Natuurlijk weten ze in de bajes van Alphen WEL dat Mohamed in hongerstaking is, getuige de dreiging met observatiecel, de bewakers die hem zeggen het eten door de WC te spoelen en het volgende:
Vanmorgen belde Mohamed. Hij vertelde dat gisteren iemand van de medische dienst bij hem is langs geweest. Deze vroeg waarom hij niet at. Mohamed heeft gezegd: "Het is mijn lichaam, dat moet ik zelf weten".
LAATSTE NIEUWS:
9 maart 2008: Vertrouwensarts kwam er niet in
Op vrijdag 7 maart had de vertrouwensarts van Mohamed een afspraak om bij hem op bezoek te gaan. Eenmaal aangekomen bij het detentiecentrum zei men: "Een afspraak? Dat zegt ú!" Met andere woorden; feitelijk werd de vertrouwensarts voor leugenaar uitgemaakt.
Er werd een hoop heen en weer gebeld. Men liet de vertrouwensarts een half uur wachten, en bleef volhouden dat niemand iets wist van een afspraak.
Kortom: afschepen en laten barsten as usual. Het is al net zoals men herhaaldelijk zegt niet van de hongerstaking te weten, telkens weer.
Ook moest de arts bewijzen dat hij arts was, wat geen probleem was. Toch kwam hij er uiteindelijk nóg niet in en moest onverrichterzake terug keren.
Alsof het nog niet genoeg is dat de medische zorg slecht is daarbinnen, of de toegang door het systeem wordt beperkt of onmogelijk gemaakt: een arts van buiten wordt ook al niet toegelaten in het o zo mooie nieuwe detentiecentrum in Alphen aan den Rijn! (ziehier de allesverhullende promovideo van het ministerie van justitie)
Het niet toelaten van de vertrouwensarts past precies in de strategie van de ontkenning van de hongerstaking: immers als een vertrouwensarts van buiten de hongerstaking bevestigt, valt de ontkenning ervan door de mand.
Voorts valt te melden dat er op 8 maart een lawaaidemonstratie bij verschillende detentiecentra werd gehouden. Deze eindigde bij Alphen.
Van binnen uit riepen gevangenen terug: "We zitten hier voor niks", "Ik zit al 13 maanden voor niks!", "We worden hier vergeten!" en roepen om vrijheid...
Mohamed is nog steeds in hongerstaking.
Je kunt hem blijven steunen door te schrijven!
