Mohamed Boumedine in hongerstaking voor zijn vrijheid
- Klik hier voor pag. 1 over de hongerstaking van Mohamed (Dit is pagina 2.)
- Het laatste nieuws over de hongerstaking van Mohamed dateert van: 3/4/08
laatste nieuws d.d. 3 mei 2008: Mohamed Boumedine na vijf dagen alweer vast
- 14 april 2008: MOHAMED NU PAS ECHT VRIJ
Oppakken gaat gemakkelijk, opsluiten ook, maar loslaten? Dat gebeurt met de grootste tegenzin!
Nadat de rechter om half vijf vrijdagmiddag 11 aprl jl. had besloten dat Mohameds bewaring zou moeten worden opgeheven, heeft het nog DRIE volle dagen geduurd voordat detentiecentrum Alphen aan den Rijn zijn prooi wilde loslaten. Drie dagen vol onzekerheid en stress. De bewakers bleven beweren dat ze van niets wisten, dat er geen fax was binnengekomen. Want dat zouden ze dan wel gehoord hebben....
Vanmorgen nog heeft de advocaat de hele ochtend gebeld, hemel en aarde moeten bewegen om de juiste mensen ertoe te bewegen de poort voor Mohamed open te doen.
Uiteindelijk hebben ze hem laten gaan, met twintig euro oprotpremie en een deportatiebevel om binnen drie dagen het land te verlaten.
11 april 2008: Mohamed Boumedines bewaring is opgeheven! Dat is ingegaan op 11 april 2008, om half 5 's middags, zo vertelde zijn advocaat. Het is maar de vraag of hij op deze dag nog vrij komt, maar in elk geval een dezer dagen.
De rechter is gezwicht voor de verklaring, die de vertrouwensarts heeft bijgevoegd.
Die vertrouwensarts werd overigens alleen in Schiphol-Oost toegelaten; Alphen aan den Rijn weigerde hem binnen te laten.
12 maart 2008: In de isoleer.
Allerlaatste nieuws: Mohamed zit in Alphen in de isoleer. Hij heeft vijf dagen isoleer gekregen, als straf. Mohamed heeft een telefoontje mogen plegen en vertelde:
Op 11 maart was er een vechtpartij op de afdeling van Mohamed (dit is daar schering en inslag). De bewakers zeiden Mohamed in zijn cel te gaan. Mohamed riep: "Raak me niet aan!". Dit werd gezien als bedreiging, en Mohamed ging op rapport. Na het bezoek, om kwart voor vijf, wilde het afdelingshoofd met Mohamed spreken. Hij kreeg als straf: vijf dagen isolatiecel.
Daar zit hij dus nu. Vanmorgen (12 maart) kreeg hij te horen dat hij naar het ziekenhuis moest. Hij moest zijn eigen kleding aandoen (in een observatie/isolatiecel moeten mensen een scheurhemd aan) en werd naar de uitgang gebracht. Daar wilde men hem visiteren. Mohamed heeft dit geweigerd, waardoor het ziekenhuisbezoek niet doorging. Hij heeft besloten zijn hongerstaking (gestopt op 10 maart) te hervatten als protest tegen zijn straf en wil dit volhouden totdat hij met de commissie van toezicht heeft gesproken.
Hij is nog niet in de gelegenheid gesteld formeel tegen zijn straf in bezwaar te gaan.
Mohamed Boumedine was aanvankelijk maandag 10 maart gestopt met hongerstaken. Hij wilde zijn strijd nu op andere wijze voortzetten en daarvoor sterk zijn. Zo heeft hij geweigerd om in een tweepersoonscel te gaan zitten en daarin is hij in Alphen niet de enige. Intussen is zijn advocaat met een procedure bezig om hem op gronden van zijn slechte lichamelijke en psychische conditie vrij te krijgen.
Alles bij elkaar heeft hij tijdens deze eerste hongerstaking vier weken niet gegeten. De eerste twee dagen niet, omdat hij geen eten kreeg. De tijd erna om zijn eis om vrijheid en het stoppen van de deportatiepogingen kracht bij te zetten.
Mohamed had het helemaal gehad na de dood van zijn vriend Rachid Abdelsalam, die ze in de Rotterdamse bajesboten hebben laten creperen in de nacht van 2 op 3 februari. Op de dag van de lawaaidemonstratie van 10 februari is hij in elkaar geslagen en in de observeercel gegooid, daar is hij vijf dagen later flauwgevallen, heeft verkeerde medicijnen gekregen, en is vervolgens heen en weer gesleept, heeft bezittingen daarbij verloren, hij is onder druk gezet en gek gemaakt.
Hoeveel kan een mens verdragen? Hoeveel repressie en vogelvrij zijn? Hoeveel opgejaagd en telkens weer opgesloten worden? Daarom was hij in hongerstaking!
De steun en vele kaarten brieven die hij heeft ontvangen zijn voor hem hartverwarmend. Het geeft hem weer het gevoel een mens te zijn waarom anderen zich bekommeren, en het geeft hem kracht.
De steungroep Mohamed Boumedine steunde Mohamed in zijn hongerstaking, maar steunt hem ook als hij een andere manier zijn strijd voort te zetten. De steungroep wil iedereen steunen die binnen die bajesmuren strijd wil voeren. We willen een aanvang maken met te vertellen wat wij horen over de situatie in Alphen, zodat iedereen daarvan kennis kan nemen.
Lees HIER meer over de situatie in Alphen!
Mohamed dankt iedereen die hem gesteund heeft. Hij heeft heel veel kaarten ontvangen (ga zo door). De andere gevangenen in Alphen danken iedereen die daarbuiten lawaai heeft staan maken om hen te laten weten: jullie worden niet vergeten!
Je kunt Mohamed blijven steunen door te schrijven. Twee andere gevangenen in Alphen ontvangen ook graag post.
Aka Salim
en
Ahmed Al Halak.
Sturen naar het zelfde adres als Mohamed.
De steungroep roept mensen op door te gaan met het steunen van gevangenen, door te schrijven, te lawaaien, te zwaaien, of wat dan ook!
14 maart 2008: Het gaat slecht met Mohamed
Mohamed zit nog steeds in de observeercel. Ze laten het licht 's nachts aan. Hij heeft geen enkele afleiding, zelfs geen radio. Hij heeft erge rugpijn, kan niks. Mohamed is nog steeds in hongerstaking. Aanvankelijk heeft hij vijf dagen gekregen. We hebben begrepen dat dit is verlengd tot 18 maart; dit is gezegd door bewakers. Een week in totaal dus, voorzover nu bekend. Het is lastig om dingen precies te weten, zo weten we niet waarom dit is. Hij heeft een beklag ingediend bij de commissie van toezicht tegen de beslissing van observatiecel.
17 maart 2008: Terug op de afdeling, nog steeds in hongerstaking.
Mohamed is sinds gisteren eind van de middag uit de observatiecel gehaald en teruggebracht naar de afdeling.
Hij heeft het heel zwaar gehad in de obervatiecel. Hij heeft drie dagen vrijwel niet kunnen lopen vanwege pijn in zijn rug; hij kon eigenlijk alleen maar liggen op een matras op de grond. De bewakers hebben hem moeten ondersteunen.
Toen hij op 12 maart onverwachts naar het ziekenhuis moest, wilden ze hem, nadat hij zijn isolatiekleding (=scheurhemd, een stevig katoenen hemd zonder mouwen dat tot net boven je knieën reikt) uit had moeten doen en zijn gewone kleren aan, bij de uitgang visiteren (=alle kleren is uit, in mond en oren en onder je voetzolen laten kijken, en drie diepe kniebuigingen maken).
De visitatie heeft hij geweigerd, en terecht: zijn kleding was al gecontroleerd bij de isolatieafdeling, en wat kan hij dan nog hebben meegenomen tijdens het lopen van de isolatieafdeling naar de uitgang, terwijl hij ongetwijfeld werd geëscorteerd door minimaal twee bewakers??
Daarnaast: als je bijna niet kunt lopen, is uitkleden vrijwel niet te doen en uiterst pijnlijk.. Laat staan het maken van kniebuigingen!
19 maart 2008: "We worden behandeld als beesten,"
17 maart: In de avond kwamen bewakers hem zeggen dat hij de dag daarop naar de vreemdelingenpolitie moest. Hij wilde niet, zei dat hij niet kon lopen, dat hij pijn in zijn rug had. Maar de medische dienst zei dat hij wél kon lopen en dus gewoon ‘op transport’ moest. Hij heeft die hele nacht niet geslapen.
18 maart, de volgende dag: Mohamed werd toch naar de vreemdelingenpolitie in Amsterdam gebracht. De hele dag wachten wachten wachten, voor een kort verhoor met telkens dezelfde vragen die ze hem al zo vaak hebben gesteld: “Hoe heet je, waar kom je vandaan?”
Mohamed was pas rond 6 uur ’s avonds terug in Alphen: kapot en enorme rugpijn. Hij ging gelijk slapen.
Om negen uur dezelfde avond kwamen er tien bewakers en iemand van de medische dienst hem wekken. Hij sliep zo vast, hij denkt dat ze dachten dat hij dood was.
Ze zeiden hem dat hij zijn spullen moest pakken: hij zou direct worden overgeplaatst naar een andere afdeling. Mohamed vroeg of hij dan met iemand anders een cel zou moeten delen. Dat moest, ja. Hij zei dat hij dat niet wilde. “Dan ga je naar de obs”, antwoordden ze.
Uiteindelijk liep het anders: de bewakers pakten hem beet, zeiden dat hij nú naar de nieuwe afdeling gebracht werd, en aldus geschiedde.
19 maart, vandaag: Mohamed zit dus op een andere afdeling, mét een celgenoot. Zijn kleding ligt echter nog op de inkomstenafdeling. Hij gaat vandaag proberen ze te krijgen, want hij heeft het koud, hij heeft alleen een t-shirt aan.
Mohamed heeft gevraagd of hij een psycholoog kan spreken; hij wordt in het ongewisse gelaten of dit kan, en zo ja, wanneer. Hij heeft goed contact met een humaniste. Maandag kwam ze bij hem voor een gesprek, maar omdat de bewakers een vergadering hadden, moest hij in zijn cel blijven en kon de humaniste niet op bezoek. Dinsdag lukte het gesprek ook al niet, omdat Mohamed de hele dag niet in Alphen was, maar bij de vreemdelingenpolitie.
Mohamed is moe van alle spanningen en onzekerheden, moe van de hele tijd mensen om hem heen. Hij heeft er dan ook veel moeite mee dat hij niet meer alleen in een cel zit. Hij wil eigenlijk alleen maar met rust gelaten worden. Hij is tegelijkertijd ook vreselijk boos, maar doet zijn best dit niet tot uitbarsting te laten komen. De hele dag hoort hij: je moet dit, je moet dat: “We worden behandeld als beesten”.
Vandaag probeert hij in beklag te gaan bij de Commissie van Toezicht.
20 maart 2008: Ambulance voor een andere hongerstaker?
In de avond van 19 maart kwam een ambulance het terrein van Detentiecentrum Alphen aan den Rijn op rijden. Die stopte voor de isolatie-afdeling en bleef er zeker drie kwartier staan. Er werd veel personeel bijgehaald. Het is de gevangenen niet duidelijk wat er precies aan de hand was, op hun vragen om informatie werd door de medische dienst gereageerd met: "Daar kunnen wij geen mededelingen over doen".
Eerder hoorden we vanuit Alphen twee keer (van verschillende mensen) dat er een man (een andere, dus niet Mohamed) zes weken in hongerstaking zou zijn en dat deze in de observatiecel zou zitten. We hebben dit bericht verder niet bevestigd kunnen krijgen. We weten geen naam, we weten niets.
Mohamed is nog steeds in hongerstaking. Nu ruim vijf weken. Hij heeft nog steeds pijn in zijn rug en krijgt daarvoor van de medische dienst paracetamol voorgeschreven.
21 maart 2008: Psycholoog op bezoek
Nadat Mohamed al verscheidene dagen om bezoek van een psycholoog had verzocht, was het gisteren (20 maart) eindelijk zover.
Mohamed wil graag alleen in een cel zitten. Hij heeft veel meegemaakt de laatste tijd, denk aan de dood van zijn vriend, hij is in korte tijd meerdere malen overgeplaatst en is een periode in isolatie geweest. Bovendien staat hij nog steeds onder voortdurende stress, niet in het minst veroorzaakt door zijn grote behoefte om alleen te zijn. Hij heeft het vaak benauwd en kan dan haast geen adem krijgen. Ook heeft hij nog steeds erge last van zijn rug, waardoor hij bijna niet kan lopen, zitten of liggen zonder pijn.
De psycholoog heeft echter in al zijn wijsheid besloten niet mee te werken aan Mohameds verzoek om een eenpersoonscel.
Wij vragen ons af in wat voor geestelijke conditie iemand zou moeten zijn om dan wél in aanmerking te mogen komen voor wat privacy....
Gisteren heeft hij tientallen kaarten en brieven ontvangen. Hij is daar heel erg blij mee, het betekent een enorme steun voor hem, en het geeft hem de kracht zijn protesten vol te houden.
25 maart 2008: Mohamed eet weer wat
Mohamed heeft besloten weer te gaan eten. Hij eet voorzichtig kleine beetjes. Hij kon de hongerstaking niet meer volhouden. Het regime is zwaar. Hij zit in een tweepersoonscel. Hij heeft erg last van zijn rug, kan alleen liggen, heeft ook nog steeds last van benauwdheid en pijn op zijn borst, krijgt alleen paracetamol. Er wordt niet naar hem geluisterd.
Doorgaan op dit moment zou hem in een kritieke fase brengen. Hij moet nu langzaam op krachten zien te komen. Dat valt niet mee, en bovendien is er nauwelijks afleiding voor een man in zijn conditie.
Bijgaande foto toont de 'recreatieruimte' zoals die er op zijn afdeling uitziet. Het is een brede gang tussen de cellen. Er staat tafelvoetbal, pingpongtafel en tafels met harde banken eromheen. That's it.
Mohamed heeft erg veel steun aan de post die mensen sturen. Hij leest, en herleest, put er kracht uit. Dus blijf dat asjeblieft doen, hetzelfde geldt voor de andere gevangenen van wie de naam op deze pagina's staat.
De steungroep blijft de trouwe bezoeker van deze site uiteraard op de hoogte houden, want Mohamed en de andere mannen daar laten ons zien wat zich daarbinnen afspeelt. Daar is moed voor nodig, want de dreiging van geweld en isolatie is altijd daar, elk moment van de dag. En voor hoelang?
Niemand weet het.
Kortom: Blijf kaarten sturen, blijf schrijven!
LAATSTE NIEUWS: