Hongerstaking voor vrijheid!

Hongerstakingen in de detentiecentra: feiten en informatie

ACTUEEL! Vanaf 18 februari 2009! "Is asking asylum a crime?"
Opstand en hongerstaking in grensgevangenis Schiphol Oost!


Inleiding op deze website: Er vinden regelmatig korte of langere hongerstakingen plaats in detentiecentra voor mensen zonder papieren. Hun situatie is volkomen uitzichtloos, want de duur van hun gevangenschap is onbekend. Hun toekomst is onzeker: f ze belanden na maanden, vaak langer dan een jaar, even rechteloos opnieuw op straat; f ze worden het land uitgezet naar een ongewisse of zelfs gevaarlijke toekomst.

Mensen zonder papieren worden in de gevangenissen "als beesten" behandeld. Er wordt niet omgekeken naar hun psychisch/lichamelijk welzijn. Ze worden als afvalproduct behandeld, want ze moeten "toch weg". Over klachten hebben directies en personeel weinig te vrezen. Mensen weten meestal niet dt ze een klacht kunnen idienen, laat staan hoe, of ze durven niet.

Gevolg: veel wanhoopsdaden, veel zelfmoord, maar ook: veel strijd.

Vaak is het enige middel dat mensen ter beschikking staat: hongerstaken.

Hoe reageert justitie/gevangenis op een hongerstaking?

Standaard wordt vanuit de gevangenis het volgende gedaan: men geeft bij beginnende hongerstaking de verklaring af dat "meneer/mevrouw gewoon aan het eten is".

Deze eerste reactie van de gevangenis was voorspelbaar. Als een gedetineerde aan een hongerstaking begint, ontkent de gevangenis dit in eerste instantie vrijwel altijd, want men weet dat een hongerstaking in veel gevallen een impulsieve reactie is op een incident en na een aantal dagen weer wordt stopgezet.

In de hoop dat de gedetineerde snel van zijn besluit terugkomt, negeert men in het begin dus meestal dat er sprake is van een hongerstaking.

Hongerstaking wordt overwegend toegepast door mensen in een afhankelijke positie, zoals asielzoekers, illegalen en gedetineerden. Hoewel een hongerstaker bewust het risico aanvaardt te overlijden, is een hongerstaking gn sucidepoging.

Het doel van de hongerstaker is niet zijn dood, hij wil bereiken dat iemand anders, meestal de overheid, iets doet of iets nalaat.

Het spreekt vanzelf dat medische begeleiding en verzorging van de hongerstaker uiterst belangrijk zijn. Meestal wil de hongerstaker dat een vertrouwensarts erbij wordt betrokken die hij zelf heeft gekozen.

Begeleiding uitsluitend door de arts van de inrichting is bij gedetineerden in hongerstaking niet wenselijk.

Ten eerste omdat de inrichtingsarts in de meeste gevallen geen ervaring heeft met de omgang van een hongerstaker.

Ten tweede zal de hongerstaker vaak geen vertrouwen hebben in de onafhankelijkheid van een arts die in dienst is van de overheid, zeker niet als de hongerstaker verband houdt met het handelen van diezelfde overheid.

Maar helaas maakt de gevangenisleiding het de hongerstaker vaak moeilijk als deze vraagt om een arts naar eigen keuze.

Het duurt vaak meer dan een week voordat de directeur van de gevangenis toestemming verleent aan een vertrouwensarts om een gevangene te bezoeken. Maar dan nog wordt in eerste instantie niet toegestaan dat de vertrouwensarts met de gevangene spreekt zonder dat er bewakers bij zijn.

Pas als de advocaat lang aanhoudt, bestaat de mogelijkheid dat een vertrouwensarts ongehinderd toegang kan krijgen.

bron: Britta Bhler, 'Crisis in de rechtstaat'

Hoe ga je officieel in hongerstaking?

Het lijkt zo simpel. Je stopt met eten en bent in hongerstaking. In het geval van Mohamed Boumedine werd de hongerstaking ontkend door het detentiecentrum. Dit terwijl uit alles bleek dat men op de hoogte was.

De steungroep heeft contact gezocht met de Johannes Wierstichting, en hen om raad gevraagd. Wat blijkt?

Justitie redeneert dat een hongerstaking pas echt een hongerstaking is wanneer deze is aangemeld. Zoniet, dan is er officieel geen hongerstaking. Volgens de Johannes Wierstichting zijn er meerdere mogelijkheden om een hongerstaking officieel te maken. De stichting beveelt het volgende aan:

1. Een brief schrijven samen met je advocaat.
2. Er duidelijk in zetten waarom je in hongerstaking bent (je eisen) en tot hoe lang je het vol wilt houden.
3. Die brief geven aan de medische dienst.

NB. Het is mogelijk dat de medische dienst zelf met een formulier komt met de keuzemogelijkheid of je alleen niet eet, of ook niet drinkt, en met de vragen of je je medicijnen neemt, en of je kunstmatig gevoed wil worden. Als je het formulier niet invult (bijvoorbeeld omdat je het niet kunt lezen), dan sta je niet geregistreerd.

Wl geregistreerd:

Een hongerstaker kan op grond van artikel 64 van de vreemdelingenwet niet uitgezet worden, tenzij deze wordt opgenomen in het P.I. ziekenhuis in Scheveningen, om te worden opgelapt tot hij/zij weer gezond genoeg is om uitgezet te worden.

Artikel 64
: "Uitzetting blijft achterwege zolang het gelet op de gezondheidstoestand van de vreemdeling of die van een van zijn gezinsleden niet verantwoord is om te reizen."

VRIJHEID!